matagal ko na ring sinuri,
binali-baligtad ang sarili,
ngunit hindi ko mahanap ang kasagutan
sa mga nagawa sa ‘king nakaraan.

buwan at taon na ang binilang
ngunit hindi ko pa rin alam,
anong nag-udyok sa aking
biglang maglaho nang walang paalam?

nagawa na ngunit para ba saan
ang paulit-ulit na paghingi ng paumanhin?
gawaran mo man ako ng kapatawaran
di rin naman maiwasang usisain.

sana alam ko na ang isasagot
sa kung bakit at ano nga ba ang nangyari.
umasa kang alam ko ang sakit kong dulot
kaya paumanhin ay patuloy pa ring hinihingi –

– at umaasang lahat ay magbalik sa dati.

i’ve always feared
looking straight into your eyes.
it makes me stand at the edge,
my nerves will betray any lies.

all my life i’ve built my walls
around me to keep dangers at bay.
then you came bounding down the halls,
looked straight, unaware much that day…

looked straight ignoring the shields
and looked determined to stay.

and my defenses crashed,
the impenetrable shell cracked,
the steely resolve came undone,
the protection, the security, all gone.

i feel naked under your stare,
no pockets to hide, nary a spare;
no cover against the biting cold
nothing else but do as i’m told.

i pray you do not use this against me
for you hold sway my heart
in the palm of you hand.
just one look through me
wrapped around your finger i’ll be.

i’ve always been wary
of letting myself be under your scrutiny.
but you’ve cast a spell upon me,
enmeshed in that spell i remain…

…wholeheartedly.

sa tagal ng panahong
hindi tayo nag-usap,
hanggang ngayon pa rin ba
wala ka pa ring pakialam?

mga mata mo’y malayo
kung tumingin, animo’y diretso
ngunit hindi mo ako nakitang
nag-aabang sa harapan mo.

kailanma’y di mo naramdaman
ang presensiya ko sa tabi mo;
ni hindi ka nga kumurap
noong ako’y umalis at nagpakalayo.

ang tagal ng panahon
ngunit di ka pa rin nagbago.
isipan mo’y nanatiling nakakahon
wala nang dahilan para umasa pa ako.

dahil ang mga mata mo’y diretso,
sa akin lumulusot ang tingin mo.
wala namang epekto kung aalis ako,
di mo mararamdamang wala na ako.

kilala ko ang sarili ko-
yan ang palagiang pinagpipilitan.
alam ko kung ano ang gusto ko
at kung hanggang saan ang kakayahan.
ngunit pagtingin ko sa salamin
di kilala ang bumungad sa ‘kin.
madilim ang mga mata, hulog ang mukha,
kunot sa noo’y waring permanente na.
sino ba itong nakakatitig sa akin?
mga mata’y nagsasabi ng ayaw sabihin,
malungkot pero kailanman di inamin,
ngiti’y huwad, tawa’y di kayang damhin.
pero sino na nga ba ako?
ano ang silbi ko sa pariwarang buhay na ito?
saan nanggagaling ang mga luhang
ngayo’y umaagos sa maputlang mga pisngi ko?
nagngingitngit sa isipan kung bakit
ang buhay na ito’y may kakambal na pasakit;
bakit nga ba ako walang kakayahang isiwalat
ang laman ng puso kong balot ng mga sugat?
marahil hindi ko nga kilala ang sarili ko,
ni hindi ko alam kung sinong nasa harap ko.
hindi ko alam kung ano ang gusto ko,
hindi ko nga maamin kung hanggang saan lang ako.
kaya sa susunod na pagtingin sa salamin,
ang imaheng bubungad akin ay kikilalanin.
ako iyon, ako lang at wala nang iba,
siguro nga ang sarili ko’y di ko kilala.